Ný stjórn Sterkara Íslands (á myndina vantar Semu Erlu)

Aðalfundur Sterkara Íslands, samtaka evrópusinna, var haldinn í gærkvöldi og mættu á annað hundrað félagsmenn og troðfullt út að dyrum. Góð stemming var meðal félagsmanna var á fundinum og mikill hugur í fólki. Tæplega hundrað manns gáfu kost á sér til trúnaðarstarfa fyrir félagið. Um er að ræða fjölbreyttan hóp fólks sem er sammála um að stefna skuli að aðild Íslands að Evrópusambandinu.

Nýkjörinn formaður er Jón Steindór Valdimarsson lögfræðingur og stjórnarmenn eru Valdimar Birgisson, Ellisif Tinna Víðisdóttir, Benedikt Jóhannesson, Andrés Pétursson, Anna Margrét Guðjónsdóttir og Sema Erla Serdar. Til vara voru kosin Auðunn Arnórsson og Signý Sigurðardóttir.  Áttatíu og sex einstaklingar voru kjörnir í framkvæmdaráð (sjá lista hér neðar í skjalinu.)

Kjörinn formaður:

Jón Steindór Valdimarsson

Meðstjórnendur

Valdimar Birgisson
Ellisif Tinna Víðisdóttir

VARAMENN:
Signý Sigurðardóttir
Auðunn Arnórsson

TILNEFND AF AÐILDARFÉLÖGUM

Benedikt Jóhannesson, Sjálfstæðir Evrópumenn
Andrés Pétursson, Evrópusamtökin
Anna Margrét Guðjónsdóttir, Evrópuvakt Samfylkingarinnar
Sema Erla Serdar, Ungir Evrópusinnar

Framkvæmdaráð:

Aðalsteinn Leifsson

Almar Guðmundsson

Andrés Jónsson

Anna Björk Bjarnadóttir

Anna Margrét Ólafsdóttir

Anna Pála Sverrisdóttir

Auðunn Arnórsson

Auður Jónsdóttir

Árni Björn Guðjónsson

Ásdís J. Rafnar

Ásgeir Runólfsson

Baldur Þórhallsson

Bergur Ebbi Benediktsson

Birgir Hermannsson

Björg Magnúsdóttir

Björn B. Björnsson

Bragi Skaftason

Dagbjört Hákonardóttir

Dóra Magnúsdóttir

Edda Rós Karlsdóttir

Einar Guðmundsson

Elvar Örn Arason

Friðrik Már Baldursson

Frosti Logason

G. Pétur Matthíasson

G. Valdimar Valdemarsson

Gizur Gottskálksson

Gísli Baldvinsson

Gísli Hjálmtýsson

Gísli Tryggvason

Grímur Atlason

Guðmundur Gunnarsson

Guðmundur Hallgrímsson

Guðrún Pétursdóttir

Gunnar Þórðarson

Gylfi Zoëga

Hafdís Jónsdóttir

Hanna Katrín Friðriksson

Heimir Hannesson

Helga Jónsdóttir

Helgi Hákon Jónsson

Helgi Jóhann Hauksson

Helgi Pétursson

Hilmar V. Pétursson

Hólmfríður Sveinsdóttir

Hreinn Hreinsson

Hrund Rudolfsdóttir

Högni Egilsson

Ingvar Jón Bates Gíslason

Íris Björg Kristjánsdóttir

Jón Diðrik Jónsson

Jón Karl Helgason

Jón Kr. Óskarsson

Jón Sigurðsson

Jón Trausti Sigurðarson

Jón Þorvaldsson

Jónas Tryggvi Jóhannsson

Jórunn Frímannsdóttir

Kristín Pétursdóttir

Kristrún Heimisdóttir

Lára Margrét Ragnarsdóttir

Lúðvík Kaaber

Magnús Árni Magnússon

Margrét Kristmannsdóttir

Óttar Proppé

Pawel Bartoszek

Ragnheiður Ríkharðsdóttir

Rakel Pálsdóttir

Signý Sigurðardóttir

Sigrún Gísladóttir

Sigrún Ingibjörg Gísladóttir

Sigurlaug Anna Jóhannsdóttir

Sigurrós Þorgrímsdóttir

Siv Friðleifsdóttir

Snorri Guðmundsson

Snorri Kristjánsson

Svana Helen Björnsdóttir

Svanborg Sigmarsdóttir

Sæmundur E. Þorsteinsson

Sæunn Stefánsdóttir

Unnsteinn Stefánsson

Úlfar Hauksson

Vilhjálmur Þorsteinsson

Þorsteinn Pálsson

Þorsteinn Víglundsson

Þórdís Lóa Þórhallsdóttir

Þórður Magnússon

Heimssýn og Staksteinar Morgunblaðsins sameinast í því að gagnrýna það að ný könnun sem Capacent gerði fyrir Sterkara Ísland skuli vera borin saman við könnun sem gerð var í upphafi sumars af MMR fyrir Andríki.is.   En  þeirri könnun var einmitt hampað mikið af bæði Morgunblaðinu, Heimssýn og öðrum andstæðingum enda sýndi hún að mikill meirihluti vildi hætta við umsókn Íslands að ESB í byrjun júní.

Nýja könnunin sem birtist í gær og var gerð í lok ágúst, sýnir hins vegar að núna hefur fjölgað mikið í hópi þeirra sem eru hlynntir samningsferlinu við ESB sem er nýhafið og fækkað í hópi þeirra sem eru andvígir samningaferlinu.

Það er rétt að spurningarnar voru ólíkar, en það stafar af því að þegar fyrri könnunin var gerð var samningaferlinu við ESB einfaldlega ekki hafið og við enn umsóknarríki – og því var fólk spurt hvort það væri hlynnt eða andvígt því að láta draga umsóknina til baka.  Núna var einfaldlega spurt hvort fólk væri hlynnt eða andvíg aðildaviðræðum, þar sem viðræðurnar eru nú formlega hafnar.

Eins og alltaf er gert þegar nýjar kannanir eru kynntar eru þær bornar saman – við þá síðustu sem gerð var um sama mál  til að rýna í hvaða breytingar eru að verða í áliti almennings.  Við vitum að fyrir ári síðan voru fleiri hlynntir því að sótt væri um aðild að ESB en nú eru fylgjandi aðildaviðræðum.

En við vitum einnig að núna er þessi þróun að snúast aftur við því á þrem mánuðum eru fjöldi þeirra sem eru hlynnt aðildaviðræðum 39% en voru 24% í byrjun sumars, andvígir eru enn 45,5% en voru tæp 60% í byrjun sumars – þetta er mikil breyting milli mánaða. Þrátt fyrir að á sama tíma og nýja könnunin var gerð hafi andstæðingar haldið því ranglega fram m.a. á forsíðu Morgunblaðsins að hér væri eitthvað allsherjar ,,aðlögunarferli” í gangi en ekki hefðbundið samningsferli eins og önnur ríki sem sótt hafa um ESB hafa gengið í gegnum.  Það hefur þegar verið leiðrétt hér hjá okkur hjá Staðreyndavaktinni.

Það er eðlilegt að andstæðingar ESB aðildar mótmæli því að fleiri vilji skoða aðild að ESB af fullri alvöru og skiljanlegt að þeim líki ekki niðurstaðan. Gagnrýni þeirra er hins vegar ekki réttmæt, breytingin á viðhorfi almennings til samningaviðræðanna er augljós.

Niðurstaða nýju könnunarinnar staðfestir að flestum er orðið það ljóst að þjóðin á rétt á því að velja sjálf hvort hún vilji ganga í ESB eða ekki, þegar samningurinn liggur fyrir.

Við hjá Sterkara Ísland treystum þjóðinni fyllilega til að taka réttu ákvörðun á endanum fyrir land og þjóð.

Að þessu sögðu viljum við benda á stórfína grein eftir kaupfélagsstjórann í Borgarnesi sem lesa má hér.

Góða helgi!

Séu þessar tölur bornar saman við sambærilega könnun sem var gerð á vegum Markaðs og miðlarannsókna í byrjun júní en þar kom fram að aðeins 24,3% vildu halda fyrirhuguðum viðræðum við ESB áfram. Þá er ljóst að fjöldi Íslendinga sem styður samningsviðræður Íslands við ESB hefur fjölgað mikið í sumar eða úr 24,3% í 38,8% sem er 14,5 prósentustig.

Að sama skapi hefur þeim sem eru andvígir samningaviðræðum fækkað en í byrjun sumars vildu 57,6% Íslendinga draga umsókn um aðild að ESB til baka,  en nú í lok sumars eru 45,5 % andvígir samningaviðræðum.  Á tæpum þrem mánuðum hefur því þeim sem eru andvígir aðildarviðræðum fækkað um ríflega tólf prósentustig.

Þetta er til marks um að bilið á milli þeirra sem eru fylgjandi og þeirra sem eru andvígir samningaviðræðum sé að minnka og að það fjölgi í hópi þeirra sem vilja að þjóðin fái að taka ákvörðun um hvort Ísland eigi að ganga í ESB þegar málefnaleg umræða hefur átt sér stað og þegar samningurinn við ESB liggur fyrir.

Vegna athugasemda Heimssýnar:

Sterkara Ísland fékk Capacent til að gera könnun á stuðningi við aðildarviðræður nú þegar samningaviðræður eru nýhafnar við ESB og bar saman við síðustu könnun sem gerð var við stuðning við umsóknina  en sú könnun var gerð  í upphafi sumars. Það sem vekur athygli í athugasemd Heimssýnar er að sú könnun sem Sterkara Ísland miðar við er  könnun sem gerð var fyrir vefsvæðinu Andríki.is og er sú nýjasta sem gerð hefur verið sem kannar viðhorf til aðildarviðræðna.

Heimssýnarmenn hefðu frekar viljað að við miðuðum könnun okkar við eldri könnun en við töldum eðlilegra að bera saman við nýjustu könnun sem vissum af.

Ef þessar kannanir eru bornar saman kemur glögglega í ljós að þeir sem fjöldi þeirra sem vildi halda áfram fyrirhuguðum viðræðum sem þá voru þá 24,3 % en þeir sem styðja aðildarviðræður nú þegar þær eru hafnar eru 38,8 prósent.  Þeir sem voru á móti samningsviðræðum í könnun sem andstæðingar ESB aðildar létu gera fyrir sig vildu 57,6% draga umsóknina til baka en nú eru 45,5% andvígir samningaferlinu.

Umræðan um hugsanlega aðild okkar Íslendinga að ESB er lífleg um þessar mundir. Hún hefur kallað á skoðun heimilda um þau málefni, sem hæst ber í rökræðunni. Ég sagði hér nýlega frá því, að mér hefði fundist bera dálítið á milli þess, sem fram kom í „Tengsl Íslands og Evrópusambandsins“, skýrslu Evrópunefndarinnar frá 2007, og málflutningi sumra nefndarmanna undanfarna mánuði. Önnur heimild barst mér nýlega og vakti svipaðar hugrenningar.

Björn Bjarnason skrifaði þetta á „Evrópuvaktina“ 28. júní sl.:

„Aðild Íslands að ESB þýðir, að Íslendingar afsala sér forræði á sjávarauðlindinni og gera atlögu að eigin landbúnaði. Fleiri náttúruauðlindir eru í húfi.“ Hann og fleiri hafa hamast á þessum hræðsluáróðri í greinum sínum þar og víðar.

Við sem aðhyllumst samningaleiðina, höfum undrast skrif þeirra og aðeins hefur verið ýjað að því, að þeir hafi gerst málsvarar sérhagsmuna.

Svo vel vill til, að Björn hefur ekki ætíð talað svona, jafnvel mótmælt skrifum Morgunblaðsins í þessa veru. Það gerði hann í grein 10. mars 1992. Síðan hefur það eitt breyst í sjávarútvegsstefnu ESB, þá EB, að hún hefur heldur færst nær stefnu okkar.

Umrædd grein Björns er ritdómur hans um bókina „Hin sameiginlega sjávarútvegsstefna Evrópubandalagsins“ eftir Ketil Sigurjónsson, útg. 1991, og er byggða á lokaritgerð hans fyrir embættispróf  í lögfræði. Björn skrifar m.a.: „Þegar rætt er um Ísland og Evrópubandalagið (EB) er því gjarnan slegið fram, að umræður um aðild að EB muni óhjákvæmilega stranda á sjávarútvegsstefnu Evrópubandalagsins. Hún sé þess eðlis, að við Íslendingar getum aldrei sætt okkur við hana. Má segja, að þetta sé orðið að viðtekinni skoðun hér og með því að halda henni á loft sé talið auðvelt að slá vopnin úr höndum þeirra, sem mæla með umræðum um aðild Íslands að bandalaginu, svo að ekki sé minnst á þá, sem gerðust svo djarfir að hvetja til slíkrar aðildar. Til að staðfesta réttmæti þessara fullyrðinga nægir að vitna til Reykjavíkurbréfs Morgunblaðsins, sem birtist 8. mars sl., en þar segir meðal annars: „Þeir Íslendingar, sem kunna að telja tímabært að taka upp viðræður um beina aðild að EB vegna afstöðu annarra Norðurlandaþjóða verða að svara því, hvernig þeir ætla að komast í kringum sjávarútvegsstefnu Evrópubandalagsins, sem er eins andstæð hagsmunum okkar Íslendinga og hugsast getur.”

Þarna er talað eins og Nei-mennirnir gera í dag, en svo er það Björn Bjarnason, sem segir:

„Ef marka má niðurstöður rannsókna innan Háskóla Íslands er sjávarútvegsstefna EB ekki eins andstæð íslenskum hagsmunum og margir hafa ætlað. Þeir, sem vilja kynnast þessari stefnu EB og átta sig á því, hvernig framkvæmd hennar hefur verið háttað, geta auðveldlega glöggvað sig á því í þessu riti, sem eðli málsins samkvæmt er ritað frá lögfræðilegum sjónarhóli.

Sjávarútvegsstefna EB byggist að sjálfsögðu á Rómarsáttmálanum, stjórnarskrá bandalagsins, eins og aðrir sameiginlegir réttargjörningar bandalagsþjóðanna. Sjávarútvegsstefnan er hins vegar ekki njörvuð niður með sama hætti og aðrar mikilvægar og stefnumarkandi ákvarðanir um atvinnuvegi bandalagsþjóðanna. Á það ekki síst rætur að rekja til þess, að upphaflega voru það meginlandsþjóðir Evrópu, sem stofnuðu EB, og þær voru ekkert sérstaklega með hugann við sjávarútveg. Þetta breyttist þegar áhugi vaknaði í Danmörku og Bretlandi á aðild að EB og til undirbúnings henni var hafist handa við að móta hina sameiginlegu sjávarútvegsstefnu á árinu 1970. Varð stefnan ekki til í þeirri mynd, sem við þekkjum hana, fyrr en 1983.“

Björn bendir enn fremur á, að undir lok bókar sinnar lítur Ketill Sigurjónsson á sjávarútvegsstefnu EB frá sjónarhóli Íslendings og veltir því fyrir sér, hvernig staðan væri, ef Ísland ætti aðild að EB. Ketill nefnir þar t.d., að fiskveiðistjórnun hafi tekist betur á Íslandsmiðum en innan EBlögsögunnar. Innan EB sé nú forgangsverkefni að bæta eftirlit með fiskveiðum og auka hagkvæmni í útgerð. Loks fengi Ísland verulega fjárstyrki til eftirlits á Íslandsmiðum og væntanlega einnig til að byggja upp atvinnuvegi samkvæmt byggðastefnu EB.

Að lokum segir Björn: „Ástæða er til að minna á þá staðreynd, að við útfærslu landhelginnar hafa Íslendingar ætíð byggt á vísindalegum rökum og skírskotun til alþjóðaréttar. Að baki stefnumörkunar á þeim vettvangi lá fræðilegt álit til styrktar hinum pólitísku ákvörðunum. Sé ætlunin að hefja frekari viðræður við EB-ríki um íslenska sjávarútvegshagsmuni verður málstaður Íslands að byggjast á fræðilegum grunni og víðtækri þekkingu á EB-rétti og framkvæmd hans.“ Hann klykkir svo út með því að segja: „Í ritgerð Ketils Sigurjónssonar er að finna svör við því, hvernig Íslendingar kynnu að geta gætt mikilvægustu hagsmuna sinna í aðildarviðræðum við Evrópubandalagið.“

Ég er svo innilega sammála Birni, í þessum ritdómi hans. En jafnframt undrast ég mjög hans eigin orð í dag, þau sem ég vitnaði til hér að upphafi: „Aðild Íslands að ESB þýðir, að Íslendingar afsala sér forræði á sjávarauðlindinni og gera atlögu að eigin landbúnaði. Fleiri náttúruauðlindir eru í húfi.“ Og ég spyr enn: Af hverju má ekki reyna samninga?

Þórir Stephensen

Greinin birtist áður í Fréttablaðinu.

Við, sem teljum að reyna eigi samninga, höfum hins vegar fullyrt, að það, sem kemst inn í aðildarsamning, haldi. Því sé óhætt að treysta.

Ég rak nýlega augun í skýrslu Evrópunefndar, sem Davíð Oddsson forsætisráðherra, skipaði  8. júlí 2004 og skilaði greinargerð sinni í mars 2007. Björn Bjarnason dómsmálaráðherra var skipaður formaður nefndarinnar, en auk hans voru þar Einar K. Guðfinnsson, Hjálmar Árnason, Jónína Bjartmarz, Össur Skarphéðinsson, Bryndís Hlöðversdóttir, Ragnar Arnalds, Katrín Jakobsdóttir og Brynjar Sindri Sigurðsson markaðsfræðingur. Bryndís Hlöðversdóttir hætti í nefndinni í desember 2006 og tók Ágúst Ólafur Ágústsson sæti hennar.

Þetta er mikið mannval og ég vek sérstaka athygli á þeim Birni Bjarnasyni, Einari K. Guðfinnssyni og Ragnari Arnalds sökum málflutnings þeirra að undanförnu. Greinargerð nefndarinnar heitir „Tengsl Íslands og Evrópusambandsins“ Nefndin virðist hafa unnið ágætt verk og kallað til ráðuneytis marga hina færustu sérfræðinga. Þar er tvennt, sem mér finnst  mikilvægt að benda á einmitt nú.

Á blaðsíðu 77 í skýrslunni stendur:
,,Mikilvægt er að hafa í huga að aðildarsamningar að ESB hafa sömu           stöðu og stofnsáttmálar ESB172 og því er ekki hægt að breyta   ákvæðum þeirra, þar á meðal undanþágum eða sérákvæðum
sem þar er kveðið á um, nema með samþykki allra aðildarríkja.”
Neðst á blaðsíðu 79 í sömu skýrslu stendur einnig:
,,Lagaleg staða undanþágu eða sérlausnar sem er í aðildarsamningi er           sterk því aðildarsamningur hefur sama lagalega gildi og stofnsáttmálar           ESB. Hið sama gildir um bókanir, en þær eru hluti af           aðildarsamningum og hafa því sama lagalega gildi og þeir.”

Við þetta má svo bæta, að þeim, sem gerst þekkja til, er ekki kunnugt um neina varanlega lausn, sem hafi verið dæmd ógild eða vötnuð út af EB-dómstólnum. T.d. stendur tæplega fertug undanþága Dana um takmarkanir á fjárfestingum í sumarhúsum óhögguð enn í dag.

Þetta er samhljóma við skrif okkar, sem viljum reyna samninga við ESB. Við ætlum ekki að semja auðlindir Íslands af okkur. Við viljum reyna að koma góðum ákvæðum um yfirráð okkar yfir þeim inn í aðildarsamning. Þá teljum við öllu óhætt. Andstæðingarnir reyna sem þeir geta að gera lítið úr orðum okkar. Ég sé þó ekki betur en þeirra eigin orð vitni gegn þeim í þessari merku skýrslu, sem hér var til vitnað.

Ögmundur Jónasson birti svo nýlega grein í Mbl., „Virkisturn í norðri“ heitir hún. Hann vænir ESB um ýmislegt í eftirfarandi málsgrein: „ En ekki mun standa á styrkveitingum – svona rétt á meðan verið er að tala okkur til. Hið sama gæti hent okkur og indíána Norður-Ameríku. Þeir töpuðu landinu en sátu uppi með glerperlur og eldvatn.“ Getur Ögmundur bent mér á einhver dæmi um, að slíkt hafi gerst í samskiptum ESB við aðildarlöndin? Ég þekki þau ekki, og geti hann ekki komið með dæmi, þá er þetta ekkert annað en ómálefnalegur hræðsluáróður.

Haraldur Benediktsson, formaður Bændasamtakanna, hefur verið að gera sig gildandi á „Evrópuvaktinni“. Hann lætur mikið af þekkingu sinni á reynslu Finna í landbúnaðarmálum eftir inngöngu þeirra í ESB. Hann segir þar m.a.: „Athyglisvert er að kynnast því viðhorfi, sem vitnar um reynslu þeirra af ýmsum „samningum“ sem þeir töldu sig hafa gert við aðild. Fjölmörg sérákvæði, sem samið var um, hafa ekki reynst pappírsins virði. Þrátt fyrir undirskriftir og handsöl hafa stofnanir ESB fellt slíkt úr gildi vegna kröfunnar um jafnræði innan ESB.“ Undir allt þetta er tekið í leiðara Mbl. 3. ágúst sl. og það lofað sem mikið fagnaðarerindi fyrir andstæðinga ESB. En miðað við skýrslu Björns Bjarnasonar og nefndar hans, vaknar sá grunur, að þarna sé eitthvað frjálslega með farið. Þess vegna bið ég í allri hógværð um bitastæð og skjalfest dæmi frá Haraldi. Eins og ég hef áður sagt, þá á ég ekki sannleikann, en mig langar til að sannleikurinn eigi mig, einnig í þessu máli.

Ég hygg, að fleirum en mér ofbjóði sá málflutningur, sem mest ber á um þessar mundir. Fullyrt er, að ekki þýði að semja, og verði samið, þá verði það einskis virði. ESB er í raun lýst eins og skrímsli, marghöfða óvætti, sem muni hremma okkar ágætu þjóð og matreiða hana eins og því þykir best. Samt eru þetta samtök, sem voru stofnuð til að efla frið, frjáls samskipti á sem flestum sviðum og efnahagslegan stöðugleika. Enginn hefur vænst fullkomleika í neinu af þessu, en staðreynd er, að frændum okkar Dönum og Svíum líður yfirleitt vel í þessu samfélagi og eru engu að tapa í sjálfsforræði sínu. Hví skyldum við ekki láta á það reyna, hvernig samningum við gætum náð?

Sú andstaða, sem nú er uppi höfð, af hendi þeirra, er sömdu það, sem til var vitnað í skýrslunni tilgreindu, stangast á við þeirra eigin orð.

Þórir Stephensen

Greinin birtist áður í Fréttablaðinu.

Í margumræddu minnisblaði um stuðningsaðgerðir Evrópusambandsins við Ísland í umsóknarferlinu kemur nefnilega ýmislegt fram sem andstæðingar hafa alveg sleppt að nefna enda ákaflega óhentugt þeirri mýtu sem þeir eru að reyna að búa til að samningaviðræðurnar séu eitthvað séríslenskt ,,aðlögunarferli að ESB”.

Í fyrsta lagi kemur fram í minnisblaðinu að ,,stuðningur ESB við umsóknarríki er án kvaða eða skuldbindinga þannig að þótt ekkert verði af aðild gerir ESB enga kröfu um endurgreiðslu á styrkjum eða kostnaðarþátttöku…” Jafnframt kemur fram að ,,..mikilvægt er að útfæra verkefni þannig að þau verði gagnleg, óháð því hvort Ísland gerist aðili að ESB eða ekki”.

Í öðru lagi fær Ísland ekki eitt ríkja slíkan stuðning við samningaviðræðurnar eins og andstæðingar hefðu viljað að fólk tryði.  Um er að ræða hefðbundið ferli í samningaviðræðum ríkis við ESB og ef andstæðingar hefðu haft fyrir því að kynna sér hvernig samningaferli ríkis við ESB er háttað hefði þetta ekki komið á óvart.

Í um áratug hafa umsóknar ríki fengið slíka stuðning og hefðu þótt heldur óeðlilegt ef Ísland hefði verið undanskilið stuðningnum. Ekki síst í ljósi þess að umsóknarferlið kallar á mikil vinnu fyrir m.a.  íslenska stjórnsýslu og eins og þekkt er sætir hún miklum niðurskurði eins og annað hér á landi.  Þrátt fyrir þetta kemur fram í minnisblaðinu að stuðningur til Íslands yrðu minni en til þeirra ríkja sem hafa fengið sambærilegan stuðning frá ESB: ,,Ljóst var í upphafi að umfang á stuðningi til Íslands yrði mjög takmarkaður miðað við aðstoð við önnur umsóknarríki, enda ólíkar þarfir hér og á Balkanskaganum.”

Í þriðja lagi er galið að halda því fram að ESB sé í einhverri herferð að innlima Ísland bakdyramegin.  Íslendingar hafa verið aukaaðilar að ESB í nær tvo áratugi og tekið upp löggjöf ESB að miklu leiti án þess að hafa neitt um þá löggjöf að segja.  Sú ,,aðlögun” hefur ekkert með aðildaviðræðurnar að gera – nema það eitt að nú er möguleiki fyrir okkur Íslendinga að taka ákvörðun hvort við viljum verða fullgildur meðlimur í ESB eða ekki.

Andstæðingar aðildar að ESB treysta ekki þjóðinni til að segja nei við aðild þegar öll rök eru komin upp á borðið og leggja nú allt kapp á að taka lýðræðislegan rétt af Íslendingum að við  fáum að kjósa já eða nei þegar samningurinn liggur fyrir.

Við sem erum hlynnt aðild ætlum að halda áfram að treysta því að lýðræðið sé sú leið til að fá úr því skorið hvernig Íslendingar vilja haga framtíð sinni.

Þetta voru orð í tíma töluð og alveg í samræmi við ásetning okkar sem tengjumst hreyfingunni Sterkara Ísland. Á heimasíðu hreyfingarinnar höfum við sett fram einskonar tilmæli til þeirra er styðja aðildarumsókn Íslands um að þeir vandi sig í umræðunni og gæti hófs í skrifum og tali um andstæðar skoðanir.

Nú veit ég ekki nákvæmlega við hverja Svavar átti þegar hann felldi dóm sinn um umræðuna. Eflaust eigum við aðildarsinnar eitthvað í þessum ummælum. Ég hef þó ekki rekist á ummæli frá okkur sem jafnast á við orðanotkun þar sem óhugnanlegum hugtökum frá Hitlerstímanum var klínt á okkur aðildarsinna, eða ásakanir um landráð sem framkvæmdastjóri Heimssýnar eignaði framkvæmdastjóra Sterkara Íslands. Sú ásökun er vissulega mjög alvarleg en örugglega var það ekki sá alvarleiki sem Svavar lýsti eftir.

Það er einlæg von okkar sem tilheyrum Sterkara Íslandi að í hönd fari vandaðri umræða um Evrópumálin þar sem rök fylgja fullyrðingum. Það er ekki hægt að bjóða sæmilega skynsömu fólki upp á staðhæfingar um að við Íslendingar munum tapa fullveldi okkar við inngöngu í ESB án þess að koma með eitt einasta dæmi um land sem hefur misst fullveldi sitt við inngöngu. Það er heldur ekki bjóðandi mönnum að fullyrða að við Íslendingar munum tapa auðlindum okkar við inngöngu í ESB án þess að nefna eitt dæmi um land sem hefur orðið fyrir slíku.

Mér finnst skorturinn á rökum gegn ESB aðild endurspeglast átakanlega í ,,nei takk skiltunum” sem blasa víða við vegfarendum. Hugsaðu ekki, kynntu þér ekki málið, engin rök segðu aðeins nei takk.

Ég hef trú á íslenskri alþýðu að hún muni krefjast raka með og á móti og draga síðan ályktun sína af þeim málflutningi.

Guðmundur Hallgrímsson lyfjafr.

Stjórnarmaður í Evrópusamtökunum.

Enn vitum við ekki hvað í samningnum muni standa – og því er 29% stuðningur ágæt byrjun.  Ánægja hinna Norðurlandaþjóðanna sem nú eru í ESB er ekki að ástæðulausu, en sem dæmi búa þessar þjóðir t.d. við fremur stöðugan efnahag, lága verðbólgu, stöðugan gjaldmiðil og  - enga verðtryggingu!   Ekki furða að menn kætist yfir því.

Hér eru nokkrar góðar greinar sem fjalla um ágæti ESB aðildar fyrir Ísland.