Sterkara Ísland – samtök Evrópusinna á Íslandi boða til fagnaðar á veitinga- og skemmtistaðnum B5 í Bankastræti 5 í Reykjavík á fimmtudaginn 24. júní í tilefni þess að nú hefur aðildarumsókn Íslands að ESB verið samþykkt.
Fögnuðurinn hefst kl 21.00 og stendur fram eftir kvöldi.
Við skorum á alla Evrópusinna að mæta og fagna saman.
Bjór og léttvín á tilboði!
Laugardaginn 20. mars var Benedikt Jóhannesson á fundi sjálfstæðismanna í Vestmannaeyjum og flutti erindi sem hann nefndi Evrópusambandið og atvinnulífið. Í erindinu taldi hann að innganga í Evrópusambandið væri ekki bráðaaðgerð. Stjórnmálaflokkarnir ættu að taka höndum saman um nokkur brýn mál sem væru grundvöllur þess að Ísland kæmist út úr kreppunni sem fyrst. Evrópusambandsaðild væri hins vegar langtímamál sem menn ættu að leggja áherslu á að vanda sem best til, þannig að um hana næðust örugglega sem allra bestir samningar.
Meginatriðin yrðu eftirfarandi:
Hann sagðist í upphafi hafa fyrst og fremst hafa haft áhuga á aðild vegna evrunnar og þess efnahagslega stöðugleika sem hún getur veitt, ef þjóðir gangast undir þann aga sem henni fylgir. Í aðdraganda kreppunnar hafi hann hins vegar líka staðnæmst við það að Íslendingar væru orðnir einangraðir pólitískt. Þetta kom meðal annars fram í því að fáir vildu lána þjóðinni peninga í undanfara kreppunnar. Sérstaklega vakti það athygli að Bandaríkjamenn vildu ekki koma þar nærri. Þessi skoðun staðfestist svo eftir hrunið og ætti reyndar við enn í dag.
Meginhluti erindisins fjallaði um sjávarútvegsmál.
Meginatriðin væru:
Erfiðir punktar í samningaviðræðunum:
Um hana yrðu Íslendingar að leggja áherslu á að svæðið í kringum Ísland yrði sjálfstætt fiskveiðistjórnunarsvæði. Um ákvörðun heildarmarks ríktu reglur sem væru skýrar og gagnsæjar og lögð yrði áhersla á vernd fiskistofna og sjálfbærar veiðar. Í umræðum kom fram að nauðsynlegt væri að hér væri sveigjanleiki þegar taka þyrfti ákvörðun með skömmum fyrirvara, til dæmis vegna loðnuveiða.
Samningsstaða Íslendinga gagnvart Norðmönnum og Færeyingum myndi styrkjast þegar þeir væru með Evrópusambandið á bakvið sig.
Slík fjárfesting hefði verið leyfð til 1990 og ekki valdið vandræðum fram að því, en þar þyrftu menn að vera vel meðvitaðir um að þetta væri eina leið útlendinga inn í íslenskan sjávarútveg, þ.e. ef íslenskir útvegsmenn seldu sín fyrirtæki. Ef til þess kæmi að útlendingar keyptu íslensk fyrirtæki, þyrfti að gæta að því að þeir flyttu ekki veiðiheimildir annað. Það yrði gert með reglum sem Bretar hafa innleitt hjá sér um að eitt af eftirfarandi skilyrðum þurfi að vera uppfyllt:
Þetta hefur dugað Bretum og verið viðurkennd regla.
Ofan á þetta væri eðlilegt væri að Íslendingar settu skilyrði um það í samningaviðræðum, að engar þjóðir fengju að veiða innan íslenskrar fiskveiðilögsögu ef ríkið styrkti sjávarútveginn.
Íslendingar yrðu langstærsta sjávarútvegsþjóðin.
Í samræmi við hefðir myndu Íslendingar hafa mikið að segja á þessu sviði þar sem þeir hefðu meginhagsmuna að gæta. Engin dæmi væru um að Evrópusambandið hefði komið inn í eitthvert land til þess að ræna það auðlindum sínum.
Meginmarkmið í samningunum ættu að vera:
Í umræðum sem voru líflegar og málefnalegar komu fram ýmis sjónarmið. Til dæmis var um það spurt hvort í því fælist ekki mótsögn að erlendar þjóðir fengju engan rétt til veiða við inngöngu Íslands í Evrópusambandið, en svo væru taldar upp ýmsar reglur til þess að koma í veg fyrir að þær fengju réttinn. Benedikt kvað svo ekki vera. Hér væri í raun um varnagla að ræða, ef svo færi að útlendingar fengju rétt til þess að fjárfesta í íslenskum sjávarútvegi. Þá væri mögulegt að íslenskir útgerðarmenn hleyptu erlendum aðilum að auðlindinni með því að selja þeim fyrirtæki sín. Varnaglarnir væru til þess að tryggja að slík sala leiddi ekki til þess að Íslendingar nytu afrakstursins.
Spurt var hvað það væri sem Evrópubúar vildu sækja til Íslands. Það hlytu að vera auðlindirnar, hvað sem hver segði. Benedikt svaraði að Íslendingar hefðu sótt um aðild að Evrópusambandinu en ekki öfugt. Hins vegar væri það bara í sjávarútvegi sem reglur myndu breytast, vatnsorka og jarðvarmi myndi lúta sömu reglum og nú.
Spurt var hve marga þingmenn Íslendingar fengju á Evrópuþinginu og hvort þjóðin yrði ekki augljóslega valdalaus. Benedikt taldi að þeir yrðu 5-6 eða rætt tæplega prósent. Íslendingar yrðu að ákveða til hvers þeir vildu ganga í Evrópusambandið. Ætluðu þeir að ná völdum í Evrópu, eða ganga í samtök þjóða sem þeir ættu samleið með? Reynslan væri sú að þjóðir hefðu mest áhrif á þau mál sem skiptu þær meginmáli en skiptu sér minna af því sem væri þeim fjarri. Sama gilti reyndar um önnur samtök sem Íslendingar væru í t.d. NATO. Engum dytti í hug að Íslendingar gætu fengið NATO til þess að lýsa yfir stríði við einhvern jafnvel þó að svo ólíklega vildi til að þjóðin vildi það. Íslendingar hefðu gengið í NATO vegna þess að þeir hefðu viljað leggja sitt af mörkum til þess að vernda frelsi og frið í Vestur-Evrópu. Aðild að Evrópusambandinu væri sama eðlis, bandalag fullvalda vinaþjóða.
Um það var spurt hvort og þá hvernig Íslendingar gætu sagt sig úr Evrópusambandinu ef þeir vildu það síðar. Benedikt benti á að Írar hefðu sérstaklega hnykkt á því þegar þeir samþykktu Lissabon-sáttmálann að þeir gætu sagt sig úr sambandinu. Það hefði verið öðrum að meinalausu því að sá réttur væri hvort sem er tryggður. Hins vegar væri Benedikt sjálfur meira að hugsa um það núna hvernig Ísland kæmist inn í Evrópusambandið en út úr því.
Skiptar skoðanir voru um það hvort hætta ætti við umsóknina. Sumir töldu það skynsamlegast en aðrir að best væri að ljúka ferlinu, úr því sem komið væri. Benedikt taldi að þjóðin ætti að sameinast um að ná sem allra bestum samningum. Það væri allra hagur. Svo þyrfti að uppfræða þjóðina um eðli samninganna. Aðeins þannig væri tryggt að hún gæti tekið yfirvegaða ákvörðun um hvort segja bæri já eða nei. Benedikt sagðist treysta þjóðinni fullkomlega til þess að taka yfirvegaða ákvörðun þegar það að kæmi.
STERKARA ÍSLAND – þjóð meðal þjóða hleypir nú af stokkunum fundaröðinni FRÓÐLEIKUR Á FIMMTUDEGI.
Fundirnir verða í Skipholti 50a og hefjast allir kl. 17. Þeir eru ætlaðir félagsmönnum og öðrum áhugasömum um aðild Íslands að ESB.
Fundarefni og fyrirlesarar næstu fimmtudaga eru sem hér segir:
25. mars – Ísland, Evrópusambandið og fullveldið
Ragnhildur Helgadóttir prófessor fjallar um fullveldi Íslands og aðild að ESB. Ragnhildur er einn mesti fræðimaður landsins á þessu sviði og er formaður samningshóps Íslands við Evrópusambandið um dóms- og innanríkismál.
———–
8. apríl – Íslenskir frumkvöðlar ræða við ESB
Svana Helen Björnsdóttir forstjóri Stika segir frá mjög fróðlegri heimsókn íslenskra frumkvöðla til höfuðstöðva ESB í Brussel í mars.
Staðfestið mætingu á Facebook
———–
15. apríl – Umhverfismálin og ESB
Árni Finnsson formaður Nátturuverndarsamtaka Íslands fjallar um tækifæri og ógnanir í umhverfismálum í tengslum við aðild að ESB.
Staðfestið mætingu á Facebook
———–
29. apríl – Uppbyggingarsjóðir, dreifbýlissjóðir og sjávarbyggðasjóðir ESB
Anna Margrét Guðjónsdóttir fjallar um samspil nokkurra uppbyggingarsjóða ESB og hvaða tækifæri gætu falist þar fyrir Ísland.
———–
6. maí – Íslensk menning og Evrópusambandið
Jón Karl Helgason bókmenntafræðingur ræðir um íslenska menningu og aðild að ESB.
———–
Stofnfundur fyrir félagið Sjálfstæðir Evrópumenn verður haldinn í Þjóðmenningarhúsinu við Hverfisgötu föstudaginn 12. febrúar klukkan 16.30.
Tilgangur félagsins er að standa vörð um sjálfstæði Íslands, áframhaldandi samvinnu Íslands við vestrænar lýðræðisþjóðir og stuðla að efnahagslegum og pólitískum stöðugleika, trausti, einstaklings- og atvinnufrelsi og frjálsum viðskiptum. Til þess að ná þessum markmiðum vill félagið stuðla að hagstæðum samningi um aðild Íslands að Evrópusambandinu.
Fundurinn er opinn öllum þeim sem styðja tilgang félagsins.
Ávörp:
Ragnheiður Ríkharðsdóttir, alþingismaður
Jónas Haralz, hagfræðingur
Katrín Helga Hallgrímsdóttir, lögfræðingur
Gunnar Þórðarson, fv. útgerðarmaður Ísarði
Fundarstjóri:
Ragnhildur Helgadóttir, fv. ráðherra
Föstudaginn 29. janúar opnar félagið STERKARA ÍSLAND – þjóð meðal þjóða, formlega þennan. Vefurinn er vettvangur fyrir skoðana- og upplýsingaskipti þeirra sem vilja vinna að aðild Íslands að Evrópusambandinu. Þar verður fjallað um öll málefni sem tengjast aðildarumsókn Íslands að Evrópusambandinu. Með vefnum og samskiptum þar getur fólk hvaðan sem er af landinu verið virkt í starfinu.
Af þessu tilefni verður opið hús á skrifstofu félagsins í Skipholti 50a, 2. hæð, í Reykjavík milli klukkan 17 og 19.
STERKARA ÍSLAND – þjóð meðal þjóða er félagsskapur fólks sem vill vinna að aðild Íslands að Evrópusambandinu með því að stuðla að hagstæðum aðildarsamningi og upplýstri umræðu um aðildina. Félagið er öllum opið sem styðja þessi markmið.
Félagsskapurinn á rætur að rekja til áskorunar sem sett var fram á vordögum 2009 undir kjörorðinu VIÐ ERUM SAMMÁLA. Þar voru íslensk stjórnvöld hvött til að sækja um aðild að Evrópusambandinu strax að loknum Alþingiskosningum. Um 15.000 manns rituðu undir þessa áskorun á vefsíðunni sammala.is en sem kunnugt er sótti Ísland um aðild að sambandinu skömmu síðar. Kjarni þess hóps sem stóð að baki sammala.is hefur nú stofnað STERKARA ÍSLAND – þjóð meðal þjóða.
Stofnfélagar eru orðnir rúmlega eitt hundrað, en stofnfélagaskrá verður opin fram til 1. febrúar nk.
„Við eigum það öll sammerkt að vera þeirrar skoðunar að Ísland eigi að taka þátt í samfélagi þjóða innan ESB. Það geri Ísland sterkara og framtíð þess farsælli. Rökin fyrir því eru eins mismunandi og við erum mörg. Þar talar hver fyrir sig,“ segir Jón Steindór Valdimarsson, einn úr þeim stóra hópi sem hefur komið að undirbúningi STERKARA ÍSLANDS.